ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՈւ - Պարույր Սևակ - Գրականություն - Каталог статей - FOR YOU
Суббота, 2016-12-03,6:25 AM
Приветствую Вас Гость | RSS

все для вас

Форма входа

HARCUM

Ինչ ժանրի ֆիլմ եք սիրում?
Всего ответов: 900




  • скачать через торрент бесплатно большим скоростом
  • Каталог статей

    Главная » Статьи » Գրականություն » Պարույր Սևակ

    ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՈւ
    Դու մեր մեծ երթի գավազանակիր
    Եվ մեր պատմության մեծագու՜յն դիվան,
    Մեր ազնըվության գովասանագիր,
    Մեր մտքի պահեստ, հոգու օթևան:
    Անցյալին պարզված դու մեր լսափող,
    Եվ մեր խոսափող՝ գալիքին ուղղված:
    Դու մեր սրբություն՝ կնքված Մեսրոպով,
    Նարեկացիով օծված ու յուղված:
    Դաժան դարերի ամե՛ն մի ժամին
    Շա՜տ բան է խլել մեզնից թշնամին:
    Բարդելով վերքին վերք ու անարգանք,
    Հեծության վրա մի նոր հեծություն՝
    Խլել է մեզնից հանգիստ ու հարգանք,
    Խլել է մեզնից փառք ու մեծություն,
    Խլել է կյանքը մեր և... կյա՜նքից էլ թանկ՝
    Մեր հո՛ղը, հո՛ղը,
    Մեր սուրբ հայրենի՜ն:
    Շա՜տ բանից է զրկել մեզ վայրենին:
    Մեր կերած հացին քսել է նա ժա՛նգ,
    Բայց և... դարավոր բնիկ վայրերի
    Կորըստի լեղի կարո՜տն է քսել,
    Մեր խումին խառնել մեր սուրբ մայրերի
    Արցու՛նքը, սակայն... և արյու՛նը սև,
    Բայց մենք չենք զրկվել... մեր բերնի համից,
    - Քաղցրացել ենք մենք... մեր քաղցր բառով,
    Մեր հայրենահամ անուշ բարբառով:
    Շա՜տ բանից է զրկել մեզ թշնամին:
    Իր ձեռքով նա մեր ձեռքերն է հատել,
    Հատել է ականջ ու ոտնաթաթեր,
    Աչքեր է հանել դաշյունով իր սուր,
    Կտրել է նաև արմատից լեզուն,
    Եվ սակայն... իզու՜ր.
    Չի՛ հատվել լեզուն,
    Մնացել է նա՝ հատվե՜լով անգամ...
    Քե՛զ՝ մեր հայկական և արամական,
    Չկարողացան քեզ խլել մեզնից,
    Ո՛չ խարդավանքով արամեական,
    Ո՛չ բյուզանդական սիրով անազնիվ,
    Ո՛չ Ահրիմանի ահեղ նետերով,
    Ո՛չ Քրիստոսի մարդ-չմարդությամբ,
    Ո՛չ Մուհամեդի ճմլիչ ոտերով,
    Ո՜չ ճշմարտությամբ,
    Ո՜չ էլ ստերով:

    Չկարողացա՛ն քեզ մեզնից խլել:
    Եվ պարզ է հիմա, հստակ ու որոշ,
    Որ չե՜ն էլ կարող քեզ մեզնից խլել,
    Ինչպես չեն կարող խլել մի դրոշ,
    Որ հազարամյա դաժան մարտերում
    Փողփողացել է միշտ էլ... սրտերու՜մ:

    Ո՛չ, քեզ ո՛չ մեկը կուլ տալ չի՜ կարող,
    Ագահ կոկորդում դու խոր ես խրվում:
    Ո՛չ, քեզ ո՛չ մեկը փուլ տալ չի՜ կարող,
    Ինչպես երկինքը երբեք չի փլվում:
    Չե՜ս խլվի երբեք,
    Չե՜ս փլվի երբեք,
    Ինչպես արյունից գու՛յնը չի խլվում...

    Եվ ի՞նչ խաչագող դեռ պիտի հասնի,
    Որ քեզ կամենա գողանալ մեզնից
    (Մի՛ ասա <<մեզնից>>, <<աշխարհի՛ց>> ասա).
    Չէ՞ որ դու հիմա ոչ միայն լեզու,
    Այլև մասու՜նք ես,
    Մասու՜նք ես մի սուրբ,
    Անկողոպտելի մասու՜նք սրբազան՝
    Դարերի խորքից դարերին հասած:

    Մասու՞նք: Ինչպե՞ս թե: Մասունքըս ո՜րն է:
    Մասունքի տեղը տուփն է կամ հորն է:
    Իսկ դու՝ դարավոր, բայց և առույգ ես,
    Գիսավոր ծուխ ես, բայց և խարույկ ես,
    Ինչքան պարզ՝ նույնքան ասպետական ես,
    Շատերի մեջ ես, բայց պետական ես,
    Եվ դրանով իսկ դու պետքական ես
    Այն պետությանը, որ վաղը պիտի
    Լուսնից ու Մարսից ինքն իրեն դիտի...
    Категория: Պարույր Սևակ | Добавил: ArMen (2011-04-15)
    Просмотров: 358 | Рейтинг: 5.0/1
    Всего комментариев: 0
    Добавлять комментарии могут только зарегистрированные пользователи.
    [ Регистрация | Вход ]

    Поиск

    Мини-чат

    200

    Hravirir @nkernerit


    Вверх