Միսաք Մեծարենցի կենսագրությունը - Միսաք Մեծարենց - Գրականություն - Каталог статей - FOR YOU
Суббота, 2016-12-03,6:24 AM
Приветствую Вас Гость | RSS

все для вас

Форма входа

HARCUM

Ըստ ձեզ որն է եղել առաջինը`
Всего ответов: 712




  • скачать через торрент бесплатно большим скоростом
  • Каталог статей

    Главная » Статьи » Գրականություն » Միսաք Մեծարենց

    Միսաք Մեծարենցի կենսագրությունը
    Միսաք Մեծարենցի կենսագրությունը



    Միսաք Մեծարենցն իր մեղեդային բանաստեղծություններով
    նոր աստիճանի է բարձրացրել արևմտահայ պոեզիան. ստեղծել է
    բանաստեղծական պատկերի կառուցման նոր եղանակներ,
    կատարելության հասցրել ոտանավորի ձևերը:

    Միսաք ՄԵծարենցը (իսկական ազգանունը՝ Մեծատուրյան) նախնական կրթությունն ստացել է Բինկյանի Մեսրոպյան վարժարանում, 1894–96 թթ-ին սովորել է Սեբաստիայի Արամյան դպրոցում, 1896– 1901 թթ-ին՝ Մարզվանի «Անատոլիա» գիշերօթիկում: 1902 թ-ին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Կոստանդնուպոլիս. մինչև 1906 թ. սովորել է Կեդրոնական վարժարանում, խորացել հայագիտության մեջ: Ուսումն ընդհատել է սաստկացող հիվանդության՝ թոքախտի պատճառով:
    Մեծարենցը գրել է 1901 թ-ից: 1903 թ-ից աշխատակցել է «Մասիս», «Հանրագիտակ», «Արևելյան մամուլ» և այլ պարբերականների: 1907 թ-ին Կոստանդնուպոլսում լույս են տեսել նրա «Ծիածան» և «Նոր տաղեր» բանաստեղծությունների ժողովածուները:
    «Ծիածանը» լուռ ցավերի ու հույզերի, աղերսանքի ու սպասման հանրագումար է: Այդ ապրումների մեջ է ծնվել «Սիրերգը» («Գիշերն անույշ է, գիշերն հեշտագի՛ն»)՝ բազմազան ու հակասական զգացումներով.

    Բայց լույսն իմ հոգվույս քիչ-քիչ կը մաշի՛,
    Շըրթունքս են ծարավ միակ համբույրին...
    Ցնծագին գիշերն է լույս ու լուսին՝
    Բայց լույսն իմ հոգվույս քիչ-քիչ կը մաշի՛:

    Մոտալուտ մահվան կանխազգացումն ավելի է զորացրել բանաստեղծի սիրո և ապրելու տենչը: Արևն ու գարունը դարձել են կյանքի խորհրդանիշներ.

    ...Շողա՛, շողա՛, բարի՛ արև, հիվա՛նդ եմ...

    Մեծարենցը բնության լավագույն երգիչներից է հայ պոեզիայում: Տառապող անհատի համար բնությունը և գյուղը վերածվել են հոգու ապաստանի («Աքասիաներու շուքին տակ», «Հովը», «Արևին», «Գետափի երազանքը», «Մառախուղ» և այլն): Նա խուսափել է գյուղական կյանքի դառնությունները պատկերելուց, ներբողել է միայն գեղեցիկը, մարդու և բնության կապը, աշխատանքով ստեղծվածի գրավչությունը («Այգային», «Տապի նոպաներ», «Անձրև», «Ջրտուք» և այլն):
    Մեծարենցի սիրո երգերը պատանեկան անաղարտ զգացմունքի անկրկնելի նվագներ են. ճակատագրով դատապարտված պատանին սիրո մեջ տեսել է կյանքի հմայքը, աշխարհի գեղեցկությունը, գոյության իմաստը («Այգերգ», «Ջուրեն դարձին», «Անդարձը» և այլն).

    Թույլ շրշյուն մը, հետո բույր մը մշկենի,
    Եվ համրագին գիրքը ձեռքես կ’իյնա վար...
    Երազներուս պերճուհին է որ կ’անցնի,
    Ու կը փոթի ծովակն հոգվույս՝ մեղմավար:
    («Վայրկյանը»)

    Հետագայում բանաստեղծի անձնական սպասումը դարձել է անանձնական. հիվանդ պատանին ձգտել է իր ցավը զսպել և հոգու ջերմությունը, սերն ու գորովը տալ մարդկանց, համակել նրանց կենսասիրությամբ («Տո՛ւր ինձի, Տե՛ր...», «Իրիկունը», «Հովը», «Հյուղը» և այլն):
    Մեծարենցի երգը նման է խավարում շողացող լույսի ճառագայթի: Բնության, գարնան և սիրո ներբողներով լեցուն նրա քնարը հուսալքված ու բեկված հոգիներում արթնացնում է կյանքի և ապրելու կարոտը:
    Մեծարենցը հեղինակ է նաև շուրջ մեկ տասնյակ արձակ բանաստեղծությունների ու պատմվածքների, մի քանի գրաքննադատական հոդվածների («Ինքնաքննադատության փորձ մը», «Նարեկացիին հետ» և այլն):
    Միսաք Մեծարենցի անունով Երևանում կոչվել են փողոց և դպրոց, որի ներսում տեղադրվել է նրա արձանը:

    «Արվեստին մեծագույն դրդիչ գաղափարը դյուրամատույց ըլլալն է»:
    «Իմ մտահոգությունս, իմ մեծ ծարավս իսկատիպ գրականության գաղափարին իրականացումն է: Եվ ասոր համար, գեթ իմ մասին, անհրաժեշտությունը կզգամ հողին ու ջուրին ու քարին հետ ապրելու»:
    Միսաք Մեծարենց

    «...Մեծարենցի պոեզիան ազնիվ կոչ է մարդուն՝ վերադառնալու ինքն իրեն: Եվ որքան հեռանանք մենք բնությունից, որքան հեռանանք ինքներս մեզանից, այնքան ավելի սիրելի ու մոտիկ պիտի դառնա մեզ Մեծարենցը, այնքան ավելի կարոտենք պիտի նրա ստեղծած բանաստեղծական աշխարհը»:
    Վահագն Դավթյան,
    բանաստեղծ

    «...Մեր երկրին նկարագեղ քաղցրությունները, մեր հոգիին ընդոծին դալկությունները, մեր շնորհն ու տրտմանուշ երազանքները սքանչելի ծաղիկներու նման կը բուսնին անոր (Մեծարենցի) արնաշաղախ էջերուն»:
    Հակոբ Օշական,
    բանաստեղծ

    «Արյուն է եղել աշխարհում: – Եղել է եղեռն ու կռիվ:
    Լեռնացել են ուժեր վիթխարի՝ ամեհի ելած իրար դեմ:
    Աշխարհից հեռու մի գյուղում, եղեգնյա մի սրինգ կտրած,
    Արև է երգել ու գարուն այս հիվանդ, հանճարեղ պատանին»:
    Եղիշե Չարենց
    Категория: Միսաք Մեծարենց | Добавил: ArMen (2012-01-24)
    Просмотров: 730 | Рейтинг: 5.0/2
    Всего комментариев: 0
    Добавлять комментарии могут только зарегистрированные пользователи.
    [ Регистрация | Вход ]

    Поиск

    Мини-чат

    200

    Hravirir @nkernerit


    Вверх